شهرم را و بندرم را دوست می دارم آنگاه که مردمانش را مجال گفت و شنیدی نیست و نور را برای چشمان ظلمت دیده هاشور نمی زنند و بوم های ناخوانده را به نور مهمان نمی کنند. آنگاه که شب را با آسمان در اغوش می کشم و ماهیهای آبهای در جریان و راکد غبطه می خورند به شهپر ماهیهای بندر در آبهای زلال. آنگاه که امواج دوره گرد را سلام می گویم. و میناهای در قفس در آرزوی اوج گرفتن در کنار قوهای سرود خوانند. من بندر ماهیهای عاشق را دوست می دارم و آسمان ابری اش را به مهربان ترین ابرهای اردیبهشتی نمی بخشم . آنگاه که مردمانش مجال تحمل گلخندهایم را ندارند و خواب سکه های ضربی عتیق را هر شب به نرخ روز می خرند. آنگاه که لالایی گلپونه ها مرا به خواب نمی زند. اگر گاهی سکوت کرده ام مریدانه بر مولایم پیرو بودم. و سکوت کرده ام و سکوت و سکوت و شعر....اما در اندرون من خسته دل ندانم کیست که من خموشم و او در فغان و در غوغاست... و سکوت و... شعر گاهی خودش تمام حرفها را می زند...این شعر را تقدیم می کنم به دوستان عزیز و دشمنان عزیزتر که مرا برای رسیدن به مقصود ناخودآگاه و خودآگاه یاری نموده اند. یاعلی.