| تبليغات | X |
|
از ییلاق دروغ می گذرم میخ های بهتان را از پاهای سوگوارم بیرون می آورم من جرات ندارم پابه پای دختران مفرغی مسیر غار تا موزه را بپیمایم «پونه نیکوی تابستان ۸۳» خالی ام چون باغ بودا خالی از نیلوفرانش خالی ام چون آسمان شب زده بی اخترانش «زنده یاد حسین منزوی» سر به هوایم که چاه و ماه ندارم یک دل آرام و سر به راه ندارم چون چپر خسته تکیه گاه نبودم چون چپر خسته تکیه گاه ندارم عشق به بازی نگیر دست و دلم را مات چه باشم منی که شاه ندارم عشق نتاز این چنین ز عدل به دور است سینه سپر کرده ام سپاه ندارم این دل و آن دل نمی کنم که بتازی کوه مخواه از منی که کاه ندارم کوچه ای از هفت شهر عشق نرفتم من که به بیراهه نیز راه ندارم کوهی ام آتش به دوش با دلی از سنگ کوهم و می سوزم و گناه ندارم کوهم و لب تر نمی کنم که بسوزند کار به کار گل و گیاه ندارم آینه ها را چه ترس بود و نبودم خالی ام و در بساطم آه ندارم «پونه نیکوی پاییز ۸۷»
|
About
من Archivesمهر 1388مرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 Links
تازه های ادبی |
