سکوی سرخ

sakuibarsorkh — Wed, 14 Oct 2009 17:15:18 GMT

نمی دانم سکوی سرخ، سکوی پرواز بود یا سقوط؟!

کاش یکی از حلزون هایی که هر روز صبح از مرگ حتمی نجاتشان می دهم و نمی گذارم زیر پایم له شوند، برایم دعا کند. دلم قرص نیست، آدم اگر با خودش حرف بزند می گویند دیوانه است، اگر هم حرف نزند می پوسد...دنیای غریبیست نازنین.

ادامه مطلب را برای کسانی می گذارم که کلماتم برای چشمانشان ضرر ندارد.

شاید این واپسین درود و بدرود باشد...

sakuibarsorkh — Sun, 16 Aug 2009 10:33:18 GMT

تا چشم تو کندوی عسل های جهان است

اشکت شکرآویزترین رود روان است

زنبور عسل گل به گل از دامن من مست

انگار که در دامنه های سبلان است

این کوه به عشق تو درآمیخته با گل !

"چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است"

من کوهم و ساز تو درآورده به رقصم

هر کوه که پابند تو شد رقص کنان است

یک بار نگاهم کن و یک عمر برقصان

می رقصم و انگشت تعجب به دهان است

در موی رگ من عسل اصل معطل

گیسوی پر از موجم عسل رود جهان است

رودی که به کندوی دو چشمان تو جاریست

رودی که برای تو فقط در جریان است

زنبور عسل نیش زد و نوش و گوارا

کندوی دو چشمان تو از شیره جان است

پونه نیکوی مرداد ۸۸

sakuibarsorkh — Fri, 15 May 2009 08:45:18 GMT

دلم را می تراشی مثل معبودی که می خواهی

شبیهم می کنی آنی به موجودی که می خواهی

به آتش می کشی قلب مرا با هرم دستانت

و بازی می کنی در نقش نمرودی که می خواهی

به چشمان تو خواهد رفت دود آتش عشقی

که روشن کرده ای در راه مقصودی که می خواهی

مرا با پیله ام تنها رها کن آسمان تنگ است

نمی خواهم من ان آبی مسدودی که می خواهی

من از پروانه بودن شعله آتش نمی خواهم

نخواهد خاست از بال ترم دودی که می خواهی

نه یک پروانه، مار از پیله روزی می زند بیرون

فرا خواهد رسید آن روز موعودی که می خواهی

و موسی گونه می آیم سراغت هر کجا باشی

تو پیدایم کن از دامان هر رودی که می خواهی

پونه نیکوی

sakuibarsorkh — Sun, 26 Apr 2009 07:38:18 GMT

برای مورچه هایی که دل تنگی هایشان را نمی شنویم و اشک هایشان را

نمی بینیم...

مورچه ها پشت سر هم

رژه می رن تو اتاقم

چنتاشون رو طاقچه هستن

چنتاشون روی دماغم

قطره های ریز بارون

می خورن به پشت شیشه

مورچه ها تو فکر اینن

سرنوشتشون چی می شه!

انباراشون زیر آبه

چیزی از لونه نمونده

دیگه سرپناه ندارن

خدا ابرا رو چلونده

شیشه رو بخار گرفته

اونقدر که آه کشیدن

رو بخار آسمون صاف،

با یه قرص ماه کشیدن

دیگه بسه گریه کردن

آسمون خورشید و داره

پشت پنجره نمونید

سرما می خورید دوباره

ابرای سیاه که رفتن

لونه رو از نو می سازین

باز به انبار غذاتون

باز به زندگی می نازین

در این اتاق همیشه

به روی مورچه ها بازه

بی بی این و خوب می دونه

موندن شما یه رازه

می دونه که بی پناهید

می دونه لونه ندارید

انباراتون زیر آبه

می دونه دونه ندارید

چرا دستاتون می لرزه

دهن بی بی که قرصه

اون شما رو لو نمی ده

حالتون رو هی می پرسه

می گه مهربون که باشی

خدا هم هواتو داره

پیش اسمت توی خوبا

می زاره چند تا ستاره

خدا رو تن قناری

کشیده بال های رنگی

پر پروانه رو امضا کرده با خال های رنگی

واسه هر چی آفریده

یه نگهبون رو گذاشته

حتی اون میون جنگل

آهو رو تنها نذاشته

آهویی که یه شکارچی

شده بود چله نشینش

پشت شاخه ها قایم شد

روز و شب بود تو کمینش

آهو افتاد توی دامش

هیشکی جز خدا نمی دید

دست و پا زد و شکارچی

پشت شاخه ها می خندید

آهوی غریب و تنها

می دونست کارش تمومه

می دونست چیزی نمونده

خورشید اون لب بومه

توی دستای شکارچی

مهربونی رو نمی دید

به خدای مهربون گفت

اگه بد بودم ببخشید

تا یه مرد مهربون رو

خدا ضامنش فرستاد

آهو رفت تا لب چشمه

خوش خوشک خندون و آزاد

بی بی می گه که یه روزی

مث آهو گیر می افتی

توی دام یه شکارچی

یا به چنگ شیر می افتی

تو پناه بده به مورچه

ضامن آهو باهاته

تو دلش آرزو داره

مورچه ای که زیر پاته

مورچه ها پر در آوردن

وقتی از آهو شنیدن

تا پیش ضامن آهو

دونه دونه پر کشیدن

پونه نیکوی پاییز ۸۷

sakuibarsorkh — Mon, 06 Apr 2009 05:33:47 GMT

تقدیم به بانوی موسیقی و گل، سمیرا قطب.

می خرامی و رود می رقصد

با تمام وجود می رقصد

با تو در دشت های گل جاری ست

در فراز و فرود می رقصد

دو گل انداخت گونه هات به رود

قد کشید و ربود می رقصد

کوزه را پر نمی کند این رود

می روی و چه سود؟!...می رقصد

رود یک بیشه را به رقص آورد

کوک سازت چه بود می رقصد؟

بیشه گل گفت و گل شنید از تو

مست گفت و شنود می رقصد

گیسوانت شبیه گندمزار

در رکوع و سجود می رقصد

غنچه بی بهار صمً بکم

با تو لب را گشود می رقصد

وقت بدرود بیشه غمگین است

تا بگویی درود می رقصد

گونه گل! ای بهار کوزه به دوش

با تو بود و نبود می رقصد

پونه نیکوی اسفند87

sakuibarsorkh — Wed, 21 Jan 2009 17:03:18 GMT

سلام به دوستان و دشمنان عزیز.

این بار سکوی سرخ با نوشته ای کوتاه و دو غزل جدید به روز می شود.

پل والتری شعر را به رقص و نثر را به راه رفتن تشبیه کرده است. حال اگر در این رقص اندیشه باشد افرینشی صورت می پذیرد که خالی از خلل است و هر گونه حرکت زاید را از بین می برد. شعر بدون اندیشه سرگردان است و معرکه گیری بیش نیست. این را گفتم که بگویم هر قدر هم که آدم شکسته نفسی کند ویا بالعکس زبان به ستایش خود بگشاید آنچه که باید از سمع و نظر اهل فن دور نخواهد ماند. بر کسی پوشیده نیست که توان شاعرانه را با وزن کتبی که از شاعرانتشار می یابد و یا الواح جشنواره ها نمی سنجند. در این قلمرو، رندی شاعرانه، زیبایی شناسی و اندیشه به سراغ کلمات می آیند و حلاوت شعر راافزایش می دهند. در این جغرافیا اگرشاعر به کشف رسید و مضمون آفرین شد و در آرایش الفاظ همت نمود می ماند و اگر چنین نبود در هر جغرافیا و هر کجا هست خدایا به سلامت دارش.

و شعر...

چون تشنه ای که آب ببیند سراب را

دیدم شبیه قصر مجلل حباب را

قصری که در قلمرو یک موج واژگون

بیدار کرد خفته خانه خراب را

تا عشق سر رسید مرا روسیاه کرد

چون ابر بی ملاحظه ای آفتاب را

از عشق چند بیت غزل خوانده ام همین

از عشق دیده ام گل لای کتاب را

هر نوگلی که ختم به پروانه می شود

پیچانده عنکبوت به دورش لعاب را

پروانه ای که پیله به خود می تند منم

تا دیده ننگرد گل جشن گلاب را

دیگر به قصد دیدن گل پر نمی کشم

بیند چو مار، مارگزیده طناب را

پونه نیکوی آبان87

اگر شعر (دوباره بودا ) سروده زنده یاد "حسین منزوی" را نخوانده اید بخوانید و اگر خوانده اید باز بخوانید.

...در ملتقای الکل و دود

باری

تصویر تو

همیشه ترین بود

بانوی شعر های مه آلود!

جذبه الکل و دود دارم، شعرهای مه آلود دارم

می توانی دچارم نباشی من که رسوایی زود دارم

چین به چین دامنم را بچینی کابل از رونق گل می افتد

تارهای به افیون تنیده پیچک تاک در پود دارم

می چکد شیره ناب کابل از سرانگشت های کبودم

پنج گلبرگ خشخاش در مشت ریشه هایی می آلود دارم

هر کجا پای من در میان است آتش پایکوبی به راه است

آتشی خانمان سوزم آری، آتشم آتشم دود دارم

می توانی در آتش بسوزی یا از آتش گلستان بسازی

طبع تو طبع پیغمبرانه من ولی طبع نمرود دارم

می توانی دچارم نباشی مثل رودی که ماهی به دور است

دل به دریا زدم پیش رویم تا بخواهی فقط رود دارم

من همان کولی دوره گردم با تو نه باخودم در نبردم

خنجری را به پشتم نشاندم حال امید بهبود دارم

هر دو سویش ضرر دارد این عشق آمدی تا که خود را ببازی

می توانی دچارم نباشی من برای دو سر سود دارم

باده من سیاه مست دارد دود در جذبه ام دست دارد

آتشم دامنت را نگیرد من از این شعله مقصود دارم

فکر لیلا شدن در سرم نیست، شور شیرین شدن را ندارم

ترسم از عشق فرهادی ات نیست، ترس راهی که پیمود دارم

پونه نیکوی دی 87

sakuibarsorkh — Wed, 07 Jan 2009 07:02:18 GMT

تقدیم به مولایی که بیش از انکه قیامش را تحلیل کنیم تجلیل نموده ایم.

خونتاج خنجر از لبه تیز می چکید

تا دست های حادثه را شست و شو دهد

تا پیش چشم هرزه زاغان فال گوش

یک بوسه ملیح به زخم گلو دهد

بر زخم های سینه مولا سلام کرد

خود را کشید و خون خدا از لبش چکید

خونتاج خنجر و لبه تیز آخته

می شد زلال اشک خدا را به چشم دید

خنجر در آن میانه سر از پا نمی شناخت

از بوسه گاه ختم رسل بوسه می ربود

آنقدر تشنه بود به خون گلوی او

انگار رنگ خون کسی را ندیده بود

باران وحی از لب خورشید انتظار

بر نیزه های بی رگ دشمن چکیده بود

آه از نهاد سم ستوران بلند شد

آهنگرآه در دل آهن دمیده بود

آتش بیار معرکه یک جرعه آب شد

وقتی فرات بوسه به دستان ماه زد

بازوی او به فاتح خیبر کشیده بود-

مردی که حرف های دلش را به چاه زد

سرمست دست بوسی او موج قد کشید

تا ماه را شکار کند مشک جان گرفت

آن سو میان خیمه شوریده دختری

دست دعا به گوشه ای از آسمان گرفت

وقتی که رد شد از همه سو نامه امان

زد دست رد به سینه یک قوم آسمان

آب از سر فرات گذشت و بهانه بود

حتی دریغ جرعه ای از جوی مولیان

بس کاخ ها که روی گسل ها بنا شدند

بس نعل ها که بر تن خورشید تاختند

بس پنجه ها که مأمن شمشیر بوده اند

بس موج ها که در تب لب ها نواختند

باید در انتظار نشستن بهار را

خورشید پشت ابر که پنهان نمی شود

دریا اگر دریغ کند موج ابر را

این آسمان که در خور باران نمی شود

نقاش شعر می کشد و بوم مثنوی ست

شاعر قلم گرفته و نقاش می شود

رازی برای شاعر این شعر آشکار

رازی برای فرشچیان فاش می شود

پونه نیکوی شهریور 85

و این ترانه که محصول مشترک سمیرا قطب و پونه نیکوی است در حاشیه کنگره ملی ایوار -خرم آباد-دی ۸۷ در سالن مجتمع ارشاد، قبل از آغاز افتتاحیه سروده شده است که امیدوارم مقبول طبع مردم صاحب نظر شود.

واسه آبی نگاهت ماهیا نقشه کشیدن
دل به دریا زده بودن حالا از دریا بریدن
ماهی های حوض خونه همه درگیر نگاتَن
دریاها رو دوره کردن ولی خواهان چشاتَن
موج گیسوی بلندت مث دریای سیاهه
لب تو خلیج سرخه، سرخه اما بی گناهه
شرم آسمون و دیدی دل ندادی دل بریدی
خیلیا خواستنت اما چشاتو بستی، ندیدی
ابرا رو پس زده بوديم که برای هم بباریم
ماه رو پيشونيامون، خورشید و خونه بیاریم
عطر دریای تن من عطر دریای تن تو
دلامون با همه اما دوره از من وطن تو
توی پیچ و خم گیسوت ماهیا گيج و کلافن
قصه می گن که بخوابی وقتی موهات و می بافن
هر چی شاهپری تو دریاست واسه تو هدیه میاره
گل مروارید و هرشب رو خم موهات می زاره
تو ولی یه جای دیگه یه جوری دلت اسیره
تقصیر شاهپریا نیست اگه هی دلت می گیره

اگه هی پرته حواست، اگه تو خواب و خیالی
گاهی تو بغض جنوبی، گاهی تو اشک شمالی *
دنیا رو که آب نبرده، یارت و که خواب نبرده
چرا پس کشیدی مثل موجی که به صخره خورده
ماهییا تو نخمونن، بیا من یه نقشه دارم
گوشت و بیار جلوتر، فکر یه راه فرارم
جایی که ماهی نباشه کفتر چاهی نباشه
واسه پیدا کردن ما دیگه هیچ راهی نباشه
بسه واسه دلامون اینکه همدیگه رو داریم
غصه هامون و از امشب پشت این درا می زاریم
□
گل آخر بهار و برف اول زمستون *
ما رو پیش هم نشونده، آخ فدای چرخ گردون

دی 87

*(بغض جنوب ريشه هاي جنوبي بغض سمیرا قطب دوست داشتنی است و اشك شمال برای پونه كه اهل بندرانزلي است.

گل آخر بهار هم سمیرای گلمه كه درآخرين روز بهار متولد شده و برف اول زمستون متعلق به پونه ای که امروز... )

sakuibarsorkh — Sat, 13 Dec 2008 10:20:18 GMT

طفلی که برده لذت پرواز تاب را

هرگز رها نکرده ز دستش طناب را

چون طفل عاشقی که سر از پا نمی شناخت

گام نخست تجربه کردم شتاب را

تنها به یک اشاره به زانو در آمدم

از یاد برده بودم هرچه طناب را

عشق آمد و کرشمه گل شد خریدنی

از نو نوشت رسم حساب و کتاب را

عشق آمد و به مسجد و میخانه پا گذاشت

دستان عشق داد به صنعان شراب را

امد ورق ورق شکرستان نوشته شد

تألیف کرده عشق هزاران کتاب را...

پونه نیکوی آبان ۸۷

sakuibarsorkh — Wed, 29 Oct 2008 03:58:18 GMT

از ییلاق دروغ

می گذرم

میخ های بهتان را

از پاهای سوگوارم بیرون می آورم

من

جرات ندارم

پابه پای دختران مفرغی

مسیر غار تا موزه را بپیمایم

«پونه نیکوی تابستان ۸۳»

خالی ام چون باغ بودا خالی از نیلوفرانش خالی ام چون آسمان شب زده بی اخترانش

«زنده یاد حسین منزوی»

سر به هوایم که چاه و ماه ندارم

یک دل آرام و سر به راه ندارم

چون چپر خسته تکیه گاه نبودم

چون چپر خسته تکیه گاه ندارم

عشق به بازی نگیر دست و دلم را

مات چه باشم منی که شاه ندارم

عشق نتاز این چنین ز عدل به دور است

سینه سپر کرده ام سپاه ندارم

این دل و آن دل نمی کنم که بتازی

کوه مخواه از منی که کاه ندارم

کوچه ای از هفت شهر عشق نرفتم

من که به بیراهه نیز راه ندارم

کوهی ام آتش به دوش با دلی از سنگ

کوهم و می سوزم و گناه ندارم

کوهم و لب تر نمی کنم که بسوزند

کار به کار گل و گیاه ندارم

آینه ها را چه ترس بود و نبودم

خالی ام و در بساطم آه ندارم

«پونه نیکوی پاییز ۸۷»

ترانه «تو روزاي خود شكستن»

sakuibarsorkh — Wed, 15 Oct 2008 05:08:18 GMT

مي‌خواستم زودتر به مقصد برسم كه طنين دلنشيني در ماشين موجي از ذهنم گذراند و مرا به دهه پنجاه برد. به دهه‌اي كه موسيقي ايران با دوره‌اي طلايي روبرو شد، ترانه‌اي كه ياد فريدون فروغي را زنده مي‌كرد...«يك نفر مياد كه من منتظر ديدنشم...»